ඇයගේ හිමිදිරිය......

                                           උදා අරුණැල්ල තුරු හිස සිඹිණ විට,,
                                           කොඳ කැකුළු ඇහැරිලා මුදු සිනා සලන විට,
                                           සියොත් නද පැතිරිලා සවන් යුග පිරෙන විට,
                                          පතන්නෙමි සකි සඳුණි ආසිරි නැවුම් දවසකට


රැය පුරා තනිකමින් ඉකි බින්ඳ සඳ කුමරි,,
ඒ කඳුළු බිඳු වැටී හැඩ වෙලා තණ පලස,,
පමා වී වැඩියාට සමාව අයදමින්,,
හිරු කුමරු ආදරෙන් සිප ගනී පිණි පොකුරු,,,..

හුදෙකලා කඳුල.......

සෙනෙහසක් දොරේ ගලනා,,
හැඟුමන් සිතින් පිරෙනා...
මොහොතක් ලයට දැනෙනා
හුදෙකලා කඳුළක් වැටෙනා...

                                                            ළැම තුරුලෙ මුළු වතම සඟවා.
                                                            හද ගැස්ම මට නුඹේ ඇසුණා,
                                                            හදවතම ඉකි හඬින් සැලෙනා,
                                                            රත්තරනේ මට එන්න සිතුණා,,,....

හිමිදිරියෙ කොඳ කැකුළු පිපෙනා,,
නුඹේ වත මට එයින් දිලුණා,,
ලඟ නොමැත දුර බවයි හැඟුණා,
නෙතු පියන් කඳුලකින් තෙමුණා...

ඇයගේ සෙනෙහෙ පාරමිතාව.....

සසර පුරා පැතු පාරමිතාවක් ලෙස,,
ඔය නෙතු යුග යට සෙනෙහෙ භාවනාවට,
කමටහන් ඔබෙන් ලැබෙන තුරු,
බලා ඉමි බෝසත් ඔය සිත පාමුල...!!!

දැහැන් ගත වී ඔය සිත ලඟ..
දොහොත් මුදුන් දී නළලත,,                                              සත්තයි මේ ආදරය භාවනාවකි
බැති සිතින් නැමැද වන්දනා කරන්නෙමි,,
ඔය හදවත් මහමෙව්නාවම,...!!!

සලපතල මළුවක තැබූ පියවර ලෙස,,
නුඹ පසු පසින් යනෙන දිවි මග,
හද බැතින් නැමැද ඔය දෙපා යුග,,
සෙනෙහෙ යදින්නෙමි හිමි සඳුනි ඔබ පාමුල...!!!

ඇයගේ හුදකලාව...

සොදුරු වුව සොබාදහම නුබ                                                                                  

නෙක පාටින් හැඩ කල මා වට  

 ammi..

නොදැනුණේ  කීම සතුට 

අසිරිමත් නුබේ වර්ණ රටා  දැක .........

දහසක් නෙතු අතරේ වුව 

සිත දැනෙන්නේ කීම තනිකම 

දොඩමලු වුව බොහෝ දෙන 

ගොළුව හිදී හිතුවක්කාර සිත...........

හුදකලාව නුබ සොදුරු වග 

නිමක් නැති සිතුවිල්ලට ඉඩ  දෙන.

දයාබරව ලෙන්ගතුව තුරුළු කර 

නැවතුමක් සොයමි මේ විඩාබර දිවි මග........

ඇයගේ පැතුම.................!

පුළුන් වළා රැන්දු පැහැසර නිල් අහසට,

වැහි එක වළා රොදක්වත් එපා සත්තමයි,,

සිනා සලන ඔය නෙත් පියන් යට,

මේ ජීවිතේ වසන්තෙට.

ගිම්හාන සුළං රොදක්වත් එපා සත්තමයි,,

බලාපොරොත්තුවේ පහන් දල්වා නොනිම්,

දුරක තබා ගත රිදවා සිතුම්,

පෙරුම් පිරූ සෙනෙහසකට පිරුව පැතුම්,

කාලයට පුළුවන්ද රිදවන්න මේ තරම්,,,.....

කුරුළු පියාපත් ඉල්ලමි ඉගිල යන්න අනන්තයට,

දහසක් නෙතු මග නොදකින..

ඔය සෙවනක නතර වෙන්න,,

සුවඳ හාදු මුව තැවරුණු සිනහා සිතිජයේ එමට,,

අත්තටු ගෙන ඉගිල යන්න නුඹත් එන්න.....!

මුළු ලොවම නුඹයි.....

දෝරේ ගලන පිය සෙනෙහස.....

පොකෙට්ටුවේ ශතයක් නොවෙනා කලට,
ශතයක් සොයනට නුඹ ගියේ බර වැඩට,
කරගැට විත් දහදිය හැලුනේ බිමට,
නුඹ දුක් විඳ ගිණි නිව්වේ අපේ කුසට,,

සැර දැඩි පෙනුමත් තිබුණත් නුඹේ මුවට,
සංවේදි වෙයි නුඹෙ සිත පොඩි දුකට,,
ලෙඩක් දුකක් සැදුනත් නුඹෙ සිත ගතට,
බඩගින්නත් නැති වෙනවා අපේ කුසට,,

ජැන්ඩි පහට නොඇන්දාට නුඹ හැඩට,
හැඩට වැඩට පෙනේවි නුඹ මගේ නෙතට,
කෙස් ගස් දෙක තුනක් නුඹේ පැහුණාට,
මගේ ලෝකේ නිරිඳයි නුඹ හැම දාට.