පුළුන් වළා රැන්දු පැහැසර නිල් අහසට,
වැහි එක වළා රොදක්වත් එපා සත්තමයි,,
සිනා සලන ඔය නෙත් පියන් යට,
මේ ජීවිතේ වසන්තෙට.
ගිම්හාන සුළං රොදක්වත් එපා සත්තමයි,,
බලාපොරොත්තුවේ පහන් දල්වා නොනිම්,
දුරක තබා ගත රිදවා සිතුම්,
පෙරුම් පිරූ සෙනෙහසකට පිරුව පැතුම්,
කාලයට පුළුවන්ද රිදවන්න මේ තරම්,,,.....
කුරුළු පියාපත් ඉල්ලමි ඉගිල යන්න අනන්තයට,
දහසක් නෙතු මග නොදකින..
ඔය සෙවනක නතර වෙන්න,,
සුවඳ හාදු මුව තැවරුණු සිනහා සිතිජයේ එමට,,
අත්තටු ගෙන ඉගිල යන්න නුඹත් එන්න.....!
No comments:
Post a Comment